het DEOdrive project bij ROC van Amsterdam

We houden de vorderingen van het Duurzaam Elektrisch Ombouwen project inmiddels bij op www.deodrive.nl.
Maar ook op deze plaats willen we graag een update geven van de vorderingen. Het heeft allemaal iets langer geduurd dan Gedacht maar wat hebben de studenten en docenten van ROC van Amsterdam hard en vakkundig gewerkt! We hebben gezamenlijk een topprestatie neergezet waarvan buitenstaanders dachten dat alleen een Hogeschool of Universiteit het kon. Niet dus! ROC van Amsterdam laat zien dat door slim samenwerken tussen Elektrotechniek, Motorvoertuigtechniek, installatietechniek en last but certainly not least metaal en techniek deze topprestatie van duurzame innovatie mogelijk is.

Heel veel dank aan iedereen die direct of indirect heeft bijgedragen!

Met de Nissan Leaf op stap: ALLEEN batterijen

Zondag 13 november. Met de familie besloot ik een dagje met de Nissan Leaf op stap te gaan. Het zou een retourtje Oegstgeest-Houten worden. Met een korte tussenstop in Alphen aan de Rijn, zo bleek later.

Ik haalde de auto volgens afspraak op bij de Haagweg in Leiden, een parkeer-mobiliteitscentrum in Leiden. Een mooie auto de Nissan Leaf. Ik had er enkele maanden eerder al eens mee gereden met Vincent Everts, die zich heeft opgeworpen als nationale Leaf Plan website, waarop hij zijn ervaringen met de Nissan op batterijen, zonder enige backup, deelt. Dat de auto heerlijk rijdt, mooi is en vooral snel, dat wist ik dus al. Maar wat ik niet uit ervaring kon vertellen, is de ervaring van het rijden met een oprakende batterij die alleen aan een elektrisch infuus kan worden opgeladen.

Opvallend genoeg maakte mijn vrouw, die nog een paar tandjes groener is dan ik, zich van tevoren ernstige zorgen over de batterij. Nu kent zij mijn pleidooi voor een brandstofcel op waterstof om de narigheid van een lege batterij te voorkomen, maar ik denk dat de zorgen toch ergens ander vandaan kwamen.

De batterij was helemaal vol en gaf aan dat we ongeveer 120Km konden rijden. Houten vice versa is 140Km. Dat werd dus laden met de stekker bij vrienden. Bij aankomst bleek deze inschatting juist, er restte nog maar 30Km op de teller van de batterij.

Het was een gezellige middag maar zo tegen vijven had de auto net twee uur aan de lader gehangen en er was slechts 30Km op de actieradius bijgeschreven, tien kilometer te weinig dus om Oegstgeest te halen. Mijn gevoel zei dat we het bij zuinig rijden net wel zouden kunnen halen. Toch reden we naar de oplaadpaal van Arla in Houten. Na een paar minuten werd de ring om de stekker aan de paal niet blauw in plaats van groen, ondanks driftig gewapper van mijn kant met een soort van oplaadkaart. Ik had de hoop dat er misschien iets was bijgeladen, maar een rationele stem in mij vertelde mij dat dit waarschijnlijk geenszins het geval was.

Deze manoeuvre kostte op zich al wat kilowattuurtjes en ik mag van geluk spreken dat de verwarming kapot was anders was de batterij nog eerder op geweest. Intussen daalde de thermometer naar 3 graden Celsius en op de achterbank begon het terechte klagen over de kou.

Bij Alphen, je voelde het al aankomen, was de koek bijna op. Nog 7 kilometer op de teller en ik nam de afslag naar Elvolution, een partner van mijn DEO-Drive project (Duurzaam Elektrisch Ombouwen). Volgens de in de LEaf ingebouwde routeplanner zou daar een snellaadpaal zijn. Bij aankomst bleek mijn vermoeden waar te zijn: Er is er wel een, maar die bevindt zich binnen. Ik belde daarop een van de mensen van Elvolution die ik toevallig ken. Gelukkig wist hij me te vertellen, dat de Nissan Dealer in Alphen er een heeft, een snellader. Top, slechts een kleine 3Km zijn wij nog verwijderd van de redding.

Ik zette de verlichting van de auto, de klimaatbeheersing, die toch alleen maar koud bleef en de navigatie uit. Verder reed ik als een driewieler zo langzaam. Dit moest me lukken, zo wist ik. Mijn vrouw was, begrijpelijk, inmiddels een geheel andere mening toegedaan. Mijn telefoon deed de navigatie. Nog 1,5Km te gaan. Achter mij begint een auto driftig te seinen. ik stop en laat het raampje zakken. Een opgewonden man in een grote SUV wijst mij er op een politietoontje op, dat mijn verlichting uit is. Mijn vrouw begint instemmend te knikken met bijbehorende geluidjes van irritatie en herkenning. Ik vertel de beste man dat ik mijn batterij moet sparen. “Lekkere auto!”, riposteert de man en hij rijdt met veel lawaai weg. Mijn vrouw kan niet anders dan de man gelijk geven en mij er nog eens van langs te geven. Dat helpt kennelijk enorm, maar de batterij blijft even leeg.

Ik ga het halen, hield ik me voor, terwijl het vrolijke dashboard mij met verschillende tekens en geluidjes te kennen geeft, dat het zeer binnenkort toch echt gedaan is met de pret. Het wordt kouder en kouder in de auto. Ik word een beetje euforisch: De winst was aan mij, de beker staat opgepoetst op het podium, straks zal het publiek juichen, de kleintjes wellicht iets spontaner dan mijn eega.
Vlak voor de rotonde houdt mijn Nokia het voor gezien.

Een geluk: op de routeplanner van de Leaf, die ik bij nader inzien niet uit had weten te zetten, zag ik rechts na de rotonde het magische woord “Koperweg” staan: het adres van de Nissan Dealer.
Ik parkeerde de LEaf met zijn neus vlak voor de imposante paal, die, zeker gezien de omstandigheden iets weg leek te hebben van een van de zuilen van Hercules, Stonehenge, de Eiffeltoren, de Euromast en altaar, tezamen.

Ik pakte de stekker uit de achterbak. Verkeerde, deze was voor 230Volt en deze paal ramt de electronen met 99 Ampere bij 385Volt naar buiten. Er MOET een tweede stekker aan boord zijn dacht ik. En ja hoor, in een mooi vast gemonteerd rugzakje bevind zich de kabel voor het snellaadfeest. De kinderen dansten en sprongen rond mede om zich op te warmen.
Na ruim 5 minuten was de batterij 40% opgeladen en de lampjes gaven aan dat er weer 40Km in het verschiet lagen.

Terug naar Oegstgeest. Nooit geweten dat deze tekst ook nog deze betekenis zou krijgen.

Komende weken presenteer ik aan schoolkinderen een miniatuur-waterstofauto, die het probleem van lege batterijen oplost. Komend jaar zullen als het mee zit de eerste omgebouwde auto’s met waterstof brandstofcel op de Leidse wegen rondrijden. Wordt vervolgd!

Hoeveel kunnen overheden en bedrijven besparen op software

Uw organisatie gebruikt software voor allerlei verschillende processen.

U  wilt software die aan een of meerdere van de volgende eisen voldoet:

  • Efficiënt
  • Effectief
  • Flexibel in tijd en locatie
  • Aanpasbaar aan uw specifieke wensen en eisen
  • Niet met handen en voeten gebonden zijn aan één leverancier
  • Toegankelijk via het web (SaaS, “In the Cloud”, mobiel bereikbaar
  • Veilig
  • Voordelig
  • Schaalbaar
  • Professioneel

Herkent u uw wensen of eisen in een of meerdere van bovenstaande punten? Neem dan contact op. Marcus Rolloos Coaching Result adviseert objectief als het gaat om het gebruik van de voor uw organisatie beste software oplossing. Vaak is dat “open source” maar dat hoeft niet per se. Wel is het vaak heel goed mogelijk om door slim gebruik te maken van open source koppelingen uw bestaande oplossingen  met elkaar te integreren.

Business Intelligence Dashboard
U kunt daarmee een totaaloverzicht verkrijgen in een Business Intelligence “Dashboard” met alle actuele en vitale bedrijfsinformatie in één overzicht.

Document Generator

Wel eens goed gekeken naar de (verborgen) kosten van uw huisstijl en het maken van de juiste documenten? Welke documenten worden er binnen uw organisatie gemaakt? Daar zijn interessante oplossingen voor die u veel geld kunnen besparen. Doordat uw medewerkers sneller documenten kunnen maken werken zij effectiever en sneller. U verdient zo in dezelfde tijd meer geld. Daarnaast geven wij u inzicht in hoeveel u kunt besparen op kostbare licenties.

Not for profit sector
www.osor.eu
Bovenstaande geldt ook voor de not for profit sector. Echter dan vertaalt zich de besparing in het effectiever inzetten van het budget, waarbij uw medewerkers effectiever kunnen werken, kunnen telewerken (Het Nieuwe Werken of Flexwerken) en kunt u een deel van uw budget vrijmaken voor andere belangrijke doelen.

Neem vrijblijvend contact op, de eerste inventarisatie om in kaart te brengen hoeveel geld u hiermee kunt verdienen en of besparen is geheel kosteloos.

Turkey: A visit and a broader perspective

International

Turkey
When you visit Turkey like I did it’s hard not to realize you’re in a country where Islam is the main religion. Not that I have any problem with that. I’m a very spiritual person, but not a religious one. There’s a big difference. I’m not affiliated with any church -never was, never will be. Yet very spiritual. Of course. I respect all religions in the same way. The main religion of this country is not more visible than the Catholic Church in Rome and both are not disturbing at all. Also, strictly taken Turkey is not Islamic. The Islam is not mentioned once in the Turkish constitution and Turkish law forbids civil servants to show any sign of religion like wearing scarfs over the heads of women. Also, the Turkish government has seized control over All religious schools. Actually the army is the guardian of the Turkish Republic and protects it from extremist Islamic forces. In the past the army has shown to remove powers if they try to make a religiously governed country out of Turkey. The army and the current government have a strong intention to keep Turkey a democratic and secular country where religion and government are clearly separated just like France, Germany and the USA. So there is no state religion and all religions are allowed. Also a feature that distinguishes Turkey from a lot of other countries in the region is that, although the vast majority of the people are Muslim, they are not Arabs and do not speak Arab. The Turkish language is very unique in the world. Only Turkish people speak it or people that are ethnically linked to the Turkish. Interestingly the Turkish originated from central Asia about a 1000 years ago being Nomads and having a Shamanic religion. They came to the Turkish region in two ways and in several waves. The first of them were captured during Arabic raids in central Asia and became mercenaries because of their excellent fighting capacities. The Turkish adopted the faith of those they initially served. It didn’t take long before they started fighting form themselves and conquered land to be their own. The first of their lands were in Anatolia in current Turkey. They conquered these lands from the Eastern Roman Empire aka the Byzantine Empire with its capital being Constantinople, currently named Istanbul, the largest city of Turkey. They were very successful military and ruling their conquered land. The main success factor was that they respected the people they conquered, only charging taxes without forcing them to change their religion. Also, they did never appoint ministers and civil servants based upon their status, ancestry or anything else but their quality to do the job. There was hardly any corruption.

Knowing this, one wonders what made the Ottoman Empire to grow and the Western Roman Empire to finally collapse. As I said, the Ottomans at first were only one of the competing Seltshook powers in Anatolia that finally were to rule all others in the region and finally conquered Bulgaria, Iraq, Northern Africa, Palestine and in 1683 nearly captured Vienna. Like I said before the Ottomans were quite friendly to those they conquered. So much in fact, a lot of farmers fled from the lands of their European nobility and wanted to work on Ottoman lands because they only had to work a few days a year for their new masters in stead of 2 days a week in the Feudal system. Most of them were formerly even owned by the European Aristocrats. The Ottomans did not make a difference in the way they treated different people. There’s a reason for that. They were once enslaved themselves and adopted the faith of their Islamic masters, the Arabs. Their original faith was Shamanic which explains the Shamanic like tradition of the Sufi’s that are not very Islamic. They are merely adapted into an Islamic culture just like Alevite Muslims whose traditions resemble Greek Orthodox and Catholic rituals. Hence their homeland once was part of the Western Roman Empire that had the Greek Orthodox faith after they split of from the Catholic Church in 1057 AD. The Ottomans had several flows of Turkmene people that fled from central Asia from attacks of the Mongols. the Ottomans friendly received their new brothers. And thus their empire grew.

In interesting point is the half moon and five pointed star in the Turkish flag and many other flags of Islamic countries. These symbols are pre-Islamic and pre-Christian and even Pagan. They are also Masonic. They say the half moon has to do with the half moon that appeared the night the Ottomans captured and nearly destroyed Constantinople. Sultan Mehmed II was infuriated by Constantine II, the Byzantine Emperor, who spread word that there was a different heir to the throne of the Ottoman Empire. Constantinople was all but destroyed and people slaughtered, women raped. The knights of the fourth crusade did about the same in 1204 so this plundering actually had nothing to do with religion. Was it business as usual in Medeaval warfare? The Byzantines are known for having destroyed cities to the ground themselves, so it was not a new thing to commit such a crime.

I’ve contemplated religion a lot. That’s because religions tend to bind as well as divide people. I once figured that the world would be a better place if there would be only one religion or none at all. The first option unfortunately implies that everyone is bonded to that religion which would make it obligatory and I would strongly oppose to that. So the option would be no religion at all.

Being a libertarian (a strong defender of freedom) I would not suggest forbidding religion and all societies that have done so in the past have dubious reputations.

A typical Muslim thing is that once born a Muslim, one is always considered to stay one, even if one would leave the religion, which is also strongly forbidden and opposed to. Some people have become well known not to say famous because they left the Muslim faith. On the one hand, I think people should be free to do so. On the other hand, I ask myself if I would bother taking all the risk and the effort of leaving the religion. I guess I wouldn’t. I would choose to consider myself to be a liberal Muslim and that would be the end of the story. The Muslim faith in Turkey is so common, so everywhere and everyone’s that it’s like a brotherhood, a family relationship, it’s part of the culture nearly everyone has in common. Like Roman Catholicism in France, Spain and Italy. There’s no discussion about it.
From a cultural and national point of view that’s a good thing and I guess no one would have a problem with it as long as they are not forced into the faith.

It struck me how well-organized this country is. Let me give you an example. I’m here for leisure with my family. We’re in a five star hotel with more luxury one could wish for. Certainly more than is good for me. Although one could easily compensate the surplus of food by attending the morning gym at the beach. Also, they offer a wide variety of salads with all healthy food required for a balanced diet. This type of hotel also has an excessive amount of noise. At the pool, they play music all day and it depends on your musical taste as well as your desire for rest and quietness whether you like that or not. But I promised you an example, remember?

Walking to the pool one has to descend some little stairs while crossing the terrace and the pavement alongside the swimming pool that lingers around trees that are obviously older than the hotel itself. My daughter missed a step on the second stairs towards the pool. The stairs are very wide and made of the same kind of beige natural stone that makes the whole terrace and actually all the pavement in and outside the hotel. It’s surface is very smooth and thus very slippery when whet. Because of it’s light, identical color the stairs easily blend in with the surrounding pavement. So my daughter slipped and Bruised her ankle. Too bad. The hotel has its own doctor’s post that is in fact more of a remote reception of the hospital they send you to. Like in the US, Turkey has both state and private hospitals. The big difference is that even the private hospitals in Turkey are quite affordable, we discovered.

The receptionist looked at my daughter’s ankle and immediately suggested taking x-rays at the hospital to check whether it was broken or not. I objected to that. I immediately assessed a bandage would be sufficient. My wife opposed to that and understandingly wanted to make sure her ankle was not broken. So we agreed upon paying the hospital a visit. The receptionist, who hardly spoke any language than Turkish, called the hospital and within about 12 minutes a mini bus arrived with a wheel chair to bring the four of us to the local hospital. They handed us some forms to fill in, made copies of our little princess’s passport and insurance card and off we went into an examining room. A doctor with a beard surrounding his entire mouth greeted us. Apparently he didn’t speak any foreign language but his interpreter spoke German fluently. He actually preferred German over English. It’s funny how well a lot of Turkish speak German; Germany is not around the corner and the last time Turkey joined Germany into a fight against their common enemy, Russia, was during World War I. The X-rays were available only minutes after they were taken and the doctor soon confirmed the ankle was bruised, not broken. Yet he insisted upon a solid brace instead of a tight bandage, which we clearly stated we preferred for various reasons. My little boy was very much involved in all that happened in the doctor’s premises and was even handed a pair of rubber handkerchiefs to play doctor as we progressed. The whole excercition lasted for only three quarters of an hour and the little bus took us back to the hotel in a pace that was well above speeding limits. The invoice hit €700,-

I’ve never been helped faster in a hospital than this. Amazing. My daughter was even equipped with a special brace she’s allowed to swim with.

Back at the hotel we needed to make some arrangements. We planned two excursions we now had to cancel. Now some other people were involved. I called the tour operator and made an appointment for the next morning. We met in the lobby. He took the general manager of the hotel with him. The reason for that was that he wanted to find out who was responsible for my daughter slipping on the stairs at the swimming pool. The man was actually the customer care manager of the tour operator. He asked me to write down what happened. So I did. The general manager was very thankful to me when he found out I was not blaming the hotel. I did advise him to attach black rough stripings on the edges of the steps on all stairs made of the luxury beige stone as it would greatly improve their visibility as well as preventing people to slip over them and fall. He responded that safety comes in different levels and he would consider my advice. The interesting thing about it all in my opinion was that there was a customer care manager involved. Also that he was considering blaming the hotel to have them pay for my cancellation. Some forms had To be filled in and when I get home we should see the amount redeemed in our bank account. I found their approach very professional and cooperative and very much different from affairs in Greece, Spain and France. Although I like those countries as much as I like Turkey. The customer care manager also apologized for his poor English although I found his English not poor at all. He just spoke German a lot better I guess like a lot of Turkish as I mentioned earlier.

When meetings tourists here I can really feel that they don’t have a clue where we are from. It doesn’t matter to the Turkish, they like Germans as much as Russians and all other people. Maybe they don’t like the Greek but you wouldn’t find them here anyway for obvious reasons. It’s the Russians who don’t know whether I’m from Germany or not. I know for sure that Russians like the Polish are not very fond of Germans; the second World War is still fresh in their memory. I’ve encountered the same thing in France: first they thought I was a German just because I’m blond, especially when I’m in the sun for a week or so. When they find out I’m not German, they start to smile and are surprised by my ability to speak French with them.
Over here I meet the Russians who maybe think we are Germans. My wife and my kids are very blond, my kids even have a kind of white hair after a week in the blazing Turkish sun. There is a big difference in the elder Russians and the youngsters. The latter a far better dressed, although I would not want my wife to dress like those young women do. It’s a kind of modern, sexy style, they way they dress. Not our style but we’re fine with that. Second, they look a lot more happy than the elder Russians. The elderly look they are coming straight from a communist party bureau and are about to inspect a group of red army soldiers. You get the picture? Last evening I sat at a table waiting for my wife and kids to come down. An elder Russian woman quite aggressively asked me something in Russian. It was about one of the chairs at the table. The thing is, you can ask the thing about a chair at the table and depending on how you ask it the answer would be yes or no if the chair is not available like what was the case in this instance. So I said “no” and she wanted to take away the chair assuming that I answered her question in Russian that would have been something like: “is this chair taken?”. But I answered “no”, assuming that she asked: “is this chair free?” what disturbed me were actually two things. First, the arrogant, not to say aggressive look on her face. Second, that she didn’t even bother trying to ask me something in English, German or French for that matter. Come on, who speaks Russian? I don’t know anyone who does and I speak several languages so give it a try! I actually couldn’t help adding:”you could have asked me in English!” Her face got an even, grimmer look and her reply ended with a word that must mean something like “Russian”. The contrast was a nice young Russian guy that politely asked me in English if one chair would be available to him. I replied as polite as I could to him that such was not the case and I can’t blame him for looking a little annoyed at my table after 5 minutes while I was still waiting for my wife and kids. Some other people even tried sitting down at my table without even asking me. I must say I was a little surprised by the low standards of manners and their general behavior of some people here at the hotel. I already knew that the number of stars of a hotel do not apply to the level of the manners of its guests. Another thing is that this week was the first time I ever saw someone smoking a cigarette while eating. Amazing! Too bad for the fine taste of the food. Not to mention people smoking while others at their table are still eating. This is widely accepted and I had the impression that it was mostly the Turkish doing this. Fortunately all smoking was an outdoor activity. This hotel is fine. I really like the people who work here. They work hard, they are friendly and are very kind to kids. They work very hard on improving details of the hotel that need an update, restoration or repair. They just finished the installation of a new wooden deck on the small peer that goes into sea. A funny thing is the “all inclusive” concept. Somethings it looks like this concept attracts people that also like the “all you can eat” concept. I don’t know, I’m just guessing.

Another thing about Turkey. It appeared to me that this country is styled to the US. I already mentioned the customer care manager from the tour operator that even was examining whether the hotel would be responsible or not. Although it’s becoming more common in Europe these days, blaming and sewing others is a typical American thing. Law firms in the US thrive sewing large companies, several films cover that practice. Also having both state and private hospitals is something that is even prohibited or bind to strict rules or niches in several European countries. When you put on the TV you see Tell-Sell programs, sponge bob and all kinds of programs that look like Dr. Phil or Oprah. Also a Turkish version of CNN and NBC is available. Would it have anything to do with Turkey being a member of NATO?

Another thing. Turkey wants or should I say wanted to join the European Union. Why would they wanna do that? The Euro is in trouble, EU membership is costly, the monetary requirements of Turkey like the interest rate are very different from other countries like Germany or the Netherlands. A status like Norway, Iceland and Switzerland not being members of the EU but being member of the so-called European Space would be the option I would prefer if I was Turkey. But I’m not Turkey. I’m Marcus Rolloos and I’m a personal coach. I help people straighten things out, helping them to look at things form a different perspective. I hope I helped you look at Turkey from a different perspective and I hope you enjoyed the story.

Het Nieuwe Werken en Coaching

Het Nieuwe Werken, afgekort HNW, is een veel gehoord begrip de laatste tijd. Wat is HNW en wat niet? Tijdens de FD Career Challenge 2011 was ik als een van de 50 finalisten aanwezig bij het FD Career Challenge weekend bij Nyenrode Business Universiteit in Breukelen. Prof. A. Roobeek ging nader op HNW in en wat het betekent voor huidige medewerkers. Per generatie is er globaal nogal een verschil. Zo is generatie Y, geboren na 1985, vrij goed in staat volgens de principes van HNW te werken. Generatie X, geboren na 1970, zou ook aan de bak moeten kunnen. Een generatie waar HNW veel minder bij past zijn de Babyboomers. Immers, bij HNW heb je vrij weinig aan alle instituties die door de Babyboomers zijn opgebouwd.

Wat is HNW? Volgens sommigen flexwerken maar eerlijk gezegd is dat slechts een van de mogelijkheden. Een zeer belangrijk onderdeel van HNW is resultaatgerichtheid. Nu bestond dat al, maar in veel organisaties bleef men toch ook sturen op proces en de manier van werken en daarbij de controle op processen. Bij HNW heb je wel veel oog voor het individu, maar je beoordeelt op resultaat en of effectiviteit. Verder dient de manager bij HNW ook daadwerkelijk het vertrouwen aan de medewerker te geven. In plaats van een controlerende, dirigerende rol krijgt de manager een coachende, inspirerende rol. En dat is ook wennen. Er zijn zelfs mogelijkheden om een team zonder duidelijke leider effectief te laten functioneren.

wordt vervolgd…

“Ik weet wat je denkt”

“Ik weet wat je denkt.”
Het is lang geleden dat iemand dat tegen me zei en ik kan me het nog goed herinneren. Het was mijn rij-instructeur. Ik weet niet of hij nog leeft. Zijn auto was een rijdende asbak, ruikte continu naar de doorrookte kroeg waar ik tijdens mijn studie werkte.

Hij is zelfs tijdens een van mijn lessen in slaap gevallen. Ik tikte toen opzettelijk met een voorband een stoepje aan en de beste man schrok zich wezenloos. Ik lachen natuurlijk. Hij boos.

Maar hij dacht dus zeker te weten wat ik dacht. “Mis!” dacht ik toen. Ik denk niet dat mensen de pretentie moeten hebben dat ze denken te weten wat iemand anders denkt. En hij zeker niet. Sterker nog, mensen zijn zich vaak niet eens bewust wat ze zelf onbewust denken.

De reden dat hij dit zei was overigens erg triviaal en daardoor voor hem zeker niet zekerder in te schatten. Ik liet het gaspedaal los omdat het licht 50 meter verderop op rood stond. Leek me logisch. Ik doe het nog steeds. En nog steeds zijn er mensen achter me die het gas erop houden en me van achteren naderen. Maar dat is een ander verhaal. Dat heeft weer met ego te maken.

De instructeur dacht dat ik mijn gaspedaal met een speciale reden los liet. Dat klopte wel maar met een andere reden dan door hem voorzien. Zijn aanname was dat ik dat deed omdat ik dacht dat het licht vanzelf op groen zou springen. Dat was uiteraard een ideale gelegenheid voor hem om mij zijn kennis over de werking van verkeerslichten tentoon te spreiden. Het licht zou namelijk pas op groen springen zodra de lus onder het wegdek, vlak vóór het licht, een auto detecteerde.

“Dat maakt mij niet zoveel uit”, antwoordde ik hem. Dat -en dat wist ik- irriteerde hem. Ik bleek namelijk niet zo geïnteresseerd in zijn college over stoplichten en daar was eigenlijk ook een goede reden voor. Hoe de logica achter de rode en groene lampen ook zou werken, het maakte mij echt niet uit. “Waarom zou ik dan gas blijven geven?”, voegde ik nog aan de discussie toe. Nu werd hij licht opgewonden van irritatie. Hij sloeg me om de oren met kreten van verbazing en onbegrip. Dat ik dat niet begreep. Dat ik het niet van hem aan wilde nemen.

Maar daar ging het natuurlijk eigenlijk helemaal niet om. Ik vind het helemaal niet nodig om voor een rood licht gas te blijven geven. En dat wist hij niet. En hij vroeg er ook niet naar. Zijn enige doel was om mij zijn standpunt te laten zien. Dat had ik natuurlijk allang door. Maar zonder dat hij ernaar zou vragen zou ik mijn beweegredenen niet prijsgeven.

Je begrijpt natuurlijk dat ik met deze instructeur mijn rijbewijs niet gehaald heb. Dat gebeurde een paar jaar later bij een communicatief zeer sterke en didactisch goed ontwikkelde instructeur.

De moraal van het verhaal.
Het gaat in essentie niet om de triviale feitelijkheden die ik hierboven beschrijf. Naar analogie van het boek “Zen en de kunst van het motoronderhoud” (een echte aanrader) beschrijf ik hier miscommunicatie van twee mensen die elkaar niet begrijpen, willen of kunnen begrijpen. Dit verhaal is toevallig echt gebeurd maar ik had het ook kunnen verzinnen. Het gaat om de onderlinge communicatie.

Maar een ding: Denk nooit zeker te weten wat de ander denkt. En zelfs als dat wel zo is, Dan is dat niet de essentie. De essentie is wat het met jou en met de ander doet en wat jij en de ander erbij voelt.

Mensen willen gezien worden

Als je op straat loopt, kom je veel verschillende mensen tegen. Eigenlijk is iedereen verschillend natuurlijk. Maar als je hardloopt, of in mijn geval jogt, dan kom je nog veel meer mensen tegen.

Joggers en hardlopers zijn natuurlijk rare mensen. Ze verwachten eigenlijk dat iedereen voor ze opzij gaat en eigenlijk is dat best begrijpelijk. Iedereen die wel eens hardloopt, weet waarom. Je verandert hardlopend nu eenmaal niet zo gauw van koers en iemand die staat of wandelt doet dat veel sneller.

Soms lijkt het wel of je als hardloper een bepaalde aantrekkingskracht bezit. Ook best begrijpelijk, want zo’n rode broek valt op en dat door de zon wit uitgeslagen haar ook. En je hoeft geen 100 kilo te wegen zoals ik om op te vallen. Sommige hardlopers zijn heel knap. Ik niet. En wat ook opvalt is de sweater die enigszins ritmisch met de Nokia MP3-speler annex workout-computer meebeweegt.

Gek eigenlijk, dat als je zó opvalt, sommige mensen je compleet lijken te missen. Lijken, want ik kan hun gezicht zien, zij de mijne dus ook. En dan heb je van die types die dan juist in de weg lijken te gaan staan. Alsof ze zeggen willen: “Ja, sloof jij je maar uit met dat jaren-tachtig hoofdbandje van je, ik ga mooi niet voor je opzij. Je zal merken dat ik hier sta. Zo!” Ik vul nu iemand anders zijn gedachten in. Helemaal verkeerd natuurlijk. Maarja, je moet wat.

Je vraagt je namelijk toch af hoe het komt dat sommige mensen keurig een stapje inhouden of opzij doen en anderen, terwijl ze je soms recht in de ogen kijken lomp stil blijven staan alsof ze water in de fik zien staan. Lees nu even de titel van deze column.

En dat is echt zo. Steeds weer blijkt uit onderzoek dat het diepste verlangen van de mens is om erkend, gezien en gerespecteerd te worden.

Maar da’s logisch…